Voor degenen die mijn weblog vier weken lang hebben gelezen; ik heb al veel geschreven over mijn ervaringen in New York. Wat kan ik nog meer zeggen dan dat het vier geweldige, enerverende en leerzame weken waren. Ik heb mijn stage intens beleefd en heb geprobeerd me voor vier weken zo volledig mogelijk in de Amerikaanse, New Yorkse en ambtelijke cultuur onder te dompelen. Hoewel ik een buitenstaander bleef (en blijf) denk ik dat het aardig gelukt is en dat ik me redelijk goed heb staande gehouden, zowel op het werk als privé, in een vreemde omgeving.

Als ik aan mijn tijd in New York terugdenk, denk ik aan:

………‘paniek’ op mijn eerste werkdag toen ik na een bezoekje aan het toilet verdwaald raakte in het labyrint van cubicles en ik mijn bureau niet meer kon vinden. Vanaf die dag nam ik altijd een vaste route naar de lift en naar het toilet met ‘vaste herkenningspunten’ zoals de printer en ‘die ene paarse wand’.

………mijn irritatie over het feit dat er in mijn nabije omgeving in Queens geen enkele reformwinkel was en het besef dat als ik er niet snel in slaagde een healthfoodstore te vinden, ik vier weken overgeleverd was aan klef en smakeloos brood. Gelukkig vond ik een Whole Food Supermarkt bij Union Square.

………mijn verbazing in de trein naar Massachusetts, waar een mevrouw achter mij honderduit verhalen aan het vertellen was aan een medepassagier. Je zou denken dat ze elkaar goed kenden maar het waren tot die dag vreemden van elkaar! Ze vertelde over haar vriend en hoe lang ze verkering hadden, over haar baas die zo moeilijk was, over haar niet afgemaakte opleiding aan Artschool (toch niet iets om vrijwillig te vermelden volgens mij), waar ze had gewoond en waar ze nu woonde. Waar komt die behoefte van Amerikanen toch vandaan om altijd en overal tijdelijke vriendschappen met Jan en Alleman te sluiten?

………die dag in City Hall Park, zittend op een bankje, toen een mevrouw vriendelijk vroeg of ik er bezwaar tegen had als ze rookte. Flabbergasted door zoveel thoughtfulness en consideration, in de openbare ruimte notabene, vergat ik mijn standaardantwoord in dit soort gevallen (ik heb liever niet dat u rookt) en zei: “nee hoor, ga uw gang”, waarop zij zei: “ik zal er voor zorgen de rook vooral niet in uw richting te blazen”. Waarom kan dit nou niet in Nederland?

Als ik aan mijn tijd in New York terugdenk denk ik ook aan:

……… mijn eerste week waarin ik volledig overdonderd (blown away) was door het enthousiasme en de inspirerende verhalen van medewerkers van SBS, directeuren van BID’s en stuurgroepleden. Hoe kun je zelf niet enthousiast raken door al die positieve verhalen?

………mijn tweede week, de honeymoon fase voorbij, waarbij ik me afvroeg of er geen mensen in New York te vinden zijn die niet enthousiast zijn over BID’s. Langzamerhand werden naast de voordelen ook de nadelen zichtbaar.

………mijn derde week waarin ik besefte dat het goed is naar andere steden te kijken en te leren van wat zij doen op het gebied van economische ontwikkeling. Maar ook het besef dat we het in Amsterdam (-Noord) goed doen en in een ministad (vergeleken met New York) even hard en met dezelfde inzet werken voor de stad.

………mijn vierde week waarin ik ondanks een geweldige tijd toch blij was dat ik weer naar huis ging. In vier weken heb ik internationale ervaring opgedaan, me allerlei nieuwe gebruiken en systemen eigen gemaakt (computer, Siebel invoersysteem, subway, bus- en metrocardsysteem, ‘hoe werkt het Amerikaanse mobiele telefoonsysteem in hemelsnaam?’) en flexibel ingespeeld op situaties die anders waren dan vooraf voorgesteld. Voor iemand die houdt van vaste patronen, zekerheid en die altijd zeer goed voorbereid is (tot op het bijna neurotische af), kunnen onverwachte situaties vervelend zijn, maar aan het einde van mijn stage besefte ik dat ik me sneller aanpas dan van te voren gedacht.

Met de gedachte dat als ik me vier weken staande kan houden in een stad als New York, ik het overal kan, stap ik zaterdag in het vliegtuig, terug naar huis, terug naar mijn stad Amsterdam.